Over mezelf

De fotograaf

Jeroen met zijn favoriete speelgoed, de Nikon D750 cameraOp jonge leeftijd raakte ik gebiologeerd door de natuur en het besef dat we die moeten koesteren … een thema dat vandaag actueler is dan ooit.
Als veertienjarige snaak ging ik met het WWF op ‘werkkamp’ in diverse natuurreservaten: maaien, hakken, sleuren, afvoeren,…
Vandaag beschik ik thuis over een prachtige wilde ecologische tuin (met dank aan mijn vrouw) die een paradijs is voor de natuurfotograaf. En onze Ardennen en hoge venen zijn plekken waar je me vaak in de natuur kan aantreffen.
Wat ik hieruit geleerd heb? Je moet niet naar Kenia, Nepal of Ijsland om indrukwekkende natuurfoto’s te maken. Mijn eigen achtertuin en de natuurgebieden in eigen land bieden een onuitputtelijke bron van fantastisch beeldmateriaal. Je moet het alleen willen zien en dan alles uit de kast halen om het zo mooi mogelijk vast te leggen op je sensor.

Zijn rugzak

Na 15 jaar fotograferen heb je best wat gewicht in je rugzak bij mekaar gespaard. En ik vind geen assistent(e) (m/v) die bereid is al dat materiaal achter me aan te slepen.
Mijn camera’s en lenzen vormen het middelpunt van mijn verzameling speelgoed. De Nikon full frame spiegelreflex is mijn werkpaard. De Sony Nex systeemcamera springt bij als ik even wat minder gewicht wil meeslepen. En mijn iPhone is de camera die gaat waar ik ga en dus 24 op 7 mijn partner in crime is.
Bijzonder belangrijk zijn mijn statieven. Bewegingsonscherpte in een foto is een nachtmerrie. Mijn statief en reisstatief (bij gebrek aan de eerder genoemde ‘draag-assitent’), monopod, GorillaPod en bonenzak moeten me dat voorkomen en draaien dan ook vaak overuren.
Op de foto zie je te veel om op te noemen, dus pik ik er de meest onmisbare attributen uit: mijn hoekzoeker, LED-paneeltje, reflectieschermpje, wit parapluutje, macrorail, afstandsbediening en grijsfilters zou ik voor geen geld willen missen.
Een laatste detail zijn reserve-accu’s en extra geheugenkaartjes. Die vergeet een goede fotograaf nooit! Ik ben dus geen goede fotograaf…

Zijn speeltuin

Ik hoef geen olifanten, varanen of ijsberen voor mijn lens te hebben om me te amuseren. In deze tijden van klimaatopwarming wil ik me niet bezondigen aan CO2-spuwende vliegreizen voor een handvol foto’s met exotische dieren.
Mijn uitvalsbasis is het Vlaams-Brabantse Hageland waar je onderwerpen bij de vleet vindt, of je nu landschaps-, macro- of vogelfotograaf bent. De laatste jaren is mijn werkterrein steeds meer uitgebreid naar de Belgische Ardennen. Bossen, beekjes en een grote verscheidenheid aan landschappen bieden ruimschoots voldoende uitdagingen voor de amateur natuurfotograaf. Ook de natuurbeleving staat hier op een hoog niveau. Een ree, hert, everzwijn of bever kruist er regelmatig mijn pad.
De Duitse Hunsrück, Eifel en Saarland regio’s, staan in de zomer vaak op de planning. Een paar weken kamperen en elke dag de natuur in, op zoek aan foto-onderwerpen.
En tussendoor kan een trip naar Texel, de Veluwe of de Opaalkust heel wat nieuwe foto-onderwerpen opleveren.

Zijn principes

Ik weet het. Het klinkt klef. Maar respect is een rode draad doorheen mijn fotografiebezigheden. Respect voor het klimaat (geen verre vliegreizen dus). Respect voor de natuur. Respect voor het onderwerp van elke foto.
Soms zie ik op websites indrukwekkende macrobeelden van insecten die van voor tot achter scherp op de foto staan. En dan blijkt dat de fotograaf het insect mee naar huis nam om het in de koelkast af te koelen, waarna het beestje mooi stil blijft zitten. Dat kan je niet doen. Het is de ergste vorm van verstoring en dus niet wat ik onder natuurfotografie versta.
De bond voor Verantwoorde Natuurfotografie heeft me de weg getoond naar het respectvol fotograferen. Het onderwerp verstoren hoort daar uiteraard niet bij. Dingen zoals nestfotografie of planten die in de weg staan wegknippen zijn uit den boze. En biotopen beschadigen door wandelpaden te verlaten wordt ook best vermeden.