in de Duitse Vulkaaneifel
twee voeten
Voeten...
Ze moeten zich al te vaak lenen voor uitingen van ongenoegen, zoals daar zijn: "Het hangt hier mijn voeten uit!", "Niet met mijn voeten spelen hé?" of nog: "Ge kunt mijn voeten kussen!". 
Zelf heb ik mijn vijfteners de voorbije week weer mogen ervaren als trouwe bondgenoten die me naar de meest adembenemende natuurplekjes van de Vulkaaneifel brachten.  
Dus dacht ik: 'laat ik die voeten maar eens in het zonnetje zetten, gebruik makend van één van mijn schaarse talenten: het vermogen om portretten te maken'. 
Wat volgt is dus een innige ode aan mijn voeten...
Beetje opwarmen bij het vulkanisch 
gevormd landschap van Manderscheid
Die voeten van mij, ik kan er, zelfs met hun staat van dienst, nog steeds blind op rekenen. 
Dus ja, er zijn nog zekerheden in het leven ;-)
...en vervolgens helemaal op temperatuur komen bij de 'lavabom', aan het Booser Doppelmaar
Om dan (in het aangename gezelschap van de andere 'gezinsvoeten') terug af te koelen bij een partijtje pootjebaden in een kraakhelder riviertje! Het voelde een beetje aan als 'on the rocks'!
Nog even poseren voor de ijsgrotten van Birresborn om daarna (verassing, oh verrassing) midden tussen rondfladderende vleermuisjes terecht te komen. Ze stonden aan de grond genageld van consternatie
Bij de tenenkrullend indrukwekkende waterval van Nohn wou ik dat ik eksterogen had, zodat die voeten van mij de waterval ook met eigen ogen konden zien...
In het Olefthal was geen rode maar een gele loper uitgerold... mijn voeten konden het ademstokkende gele tapijt van bloeiende narcissen wel smaken
Het water van de kleine Kyll donderde met veel gedreun doorheen haar rotsbedding. Mijn voeten konden hun oren niet geloven
Picknick midden in het bos: tijd om de innerlijke mens en mijn voeten (genietend van een panoramisch zicht) terug op krachten te brengen
... en een coffee break
Om aan het eind van de week, helemaal afgebeuld, nog even uit te rusten bij een lokaal biertje (nou ja... wat ze hier een biertje noemen)